HISTORIA SKRYTA ZA SPEKTAKLEM
Historia Devdan: jak powstaje ten spektakl
Wycieczka, która wymknęła się spod kontroli, skrzynia skarbów na klifie i pięć wysp zamkniętych w jej wnętrzu — to właśnie ten zabieg narracyjny sprawia, że Devdan staje się jedną podróżą, a nie pięcioma aktami.
Zobacz terminy przedstawienia Devdan na GetYourGuide ↗Wycieczka, która wymknęła się spod kontroli
Devdan otwiera się nie tańcem, lecz sceną, którą rozpozna większość odwiedzających: przewodnik oprowadzający grupę turystów po Bali, na chwilę wytrącony z rytmu przez figlarną gromadkę małp. W zamieszaniu dwoje dzieci z grupy oddala się i wspina w stronę klifu, gdzie odnajduje starą skrzynię skarbów. W jej wnętrzu kryje się kilka przedmiotów, z których każdy — jak głosi opowieść — jest kluczem do jednej z większych wysp indonezyjskiego archipelagu. To prosta rama fabularna, bliższa dziecięcej przygodzie niż muzealnemu eksponatowi, i to na niej opiera się cała reszta spektaklu.
Jeden przedmiot, jedna wyspa
Każdy przedmiot, który dzieci wydobywają ze skrzyni, zostaje wystawiony jako drzwi prowadzące do innej części Indonezji. Zgodnie z własnym streszczeniem spektaklu przedmioty przenoszą je — i publiczność — kolejno na Bali, Jawę, Sumatrę, Kalimantan (Borneo) i Papuę, a wokół każdej z nich zbudowany jest odrębny akt. Zamiast prezentować pięć niepowiązanych szkiców kulturowych jeden po drugim, Devdan wykorzystuje motyw poszukiwania skarbu, aby nadać wieczorowi jedną wspólną linię narracyjną: dwoje ciekawych świata dzieci odkrywa, krok po kroku, co tak naprawdę kryje ich własny kraj. To struktura zapożyczona bardziej z teatru przygodowego niż z formalnego pokazu kulturowego — i częściowo dlatego spektakl bywa opisywany jako dynamiczny, a nie dostojny.
Po co w ogóle rama fabularna
Pokaz kulturowy obejmujący pięć regionów mógłby łatwo zamienić się w wykład. To właśnie rama skrzyni skarbów nie pozwala na taki obrót sprawy: nadaje przeznaczonemu dla wszystkich grup wiekowych, niemal pozbawionemu dialogów widowisku fabułę, którą i ośmiolatek, i dziadek śledzą bez napisów, a jednocześnie odzwierciedla coś prawdziwego — ciekawość samego odwiedzającego, pragnącego poznać to, co leży poza pasem kurortów. Niezależnie od tego, czy świadomie odczytujesz tę opowieść podczas spektaklu, to ona sprawia, że widowisko czyta się jako jedna nieprzerwana przygoda, a nie zestaw tańców wykonywanych jeden po drugim, bez żadnej łączącej ich tkanki. Rama daje też produkcji punkt, do którego można wracać: każdy akt kończy się, gdy dzieci przechodzą do kolejnego przedmiotu, zamiast po prostu się zakończyć i rozpocząć od nowa.
Zrodzony na Bali, stworzony dla świata
Devdan wystawiany jest w Bali Nusa Dua Theatre w Nusa Dua. Strona teatru opisuje spektakl, który zabiera widzów przez pięć regionów Indonezji, i przywołuje nagrodę Indonesia Leading Tourism Show za lata 2014/15. Łączy taniec tradycyjny ze współczesną choreografią, akrobatyką powietrzną, efektami na żywo i światłem, zamiast oferować konwencjonalny recital folklorystyczny.
Obsada pochodząca z całego archipelagu
Strona teatru wspomina o swoich tancerzach i artystach, nie wymieniając ich nazwisk ani nie podając liczebności obsady. Opisuje natomiast połączenie tańca tradycyjnego, współczesnej choreografii i akrobatyki powietrznej, które wymaga od wykonawców swobody w więcej niż jednym stylu.
Spektakl, który podbił świat
Strona teatru przedstawia to widowisko jako dopracowaną produkcję skierowaną do gości z wielu krajów. Nie podaje jednak historii występów gościnnych, którą moglibyśmy zweryfikować, więc wszelkie twierdzenia o występach za granicą należy traktować jako niepotwierdzone. Dla odwiedzającego istotne jest to, że mamy do czynienia z inscenizacją teatralną, a nie z wiejską ceremonią.