HET VERHAAL ACHTER DE SHOW
Het verhaal achter Devdan: hoe de show in elkaar zit
Een tour die van het script afwijkt, een schatkist op een klif, en vijf eilanden erin — het verhaalelement dat Devdan tot één reis maakt, niet vijf bedrijven.
Bekijk data voor de Devdan Show op GetYourGuide ↗Een rondleiding die niet volgens plan verloopt
Devdan opent niet met een dans, maar met een scène die de meeste bezoekers zullen herkennen: een reisleider die een groep toeristen door Bali loodst, tijdelijk van de wijs gebracht door een troep speelse apen. In de verwarring dwalen twee kinderen uit de groep weg en klimmen richting een klif, waar ze een oude schatkist vinden. Daarin liggen verschillende voorwerpen — elk daarvan, zo gaat het verhaal, een sleutel tot een van de grotere eilanden van de Indonesische archipel. Het is een eenvoudig raamwerk, dichter bij een kinderavontuur dan bij een museumstuk, en daar hangt de rest van de voorstelling aan op.
Eén object, één eiland
Elk voorwerp dat de kinderen uit de kist tillen, wordt opgevoerd als een toegangspoort naar een ander deel van Indonesië. Volgens de eigen synopsis van de show dragen de objecten hen — en het publiek — achtereenvolgens naar Bali, Java, Sumatra, Kalimantan (Borneo) en Papoea, met rond elk eiland een eigen akte. In plaats van vijf losse culturele schetsen achter elkaar te presenteren, gebruikt Devdan de schattenjacht als rode draad door de avond: twee nieuwsgierige kinderen die stukje bij beetje ontdekken wat hun eigen land werkelijk te bieden heeft. Het is een structuur die meer ontleend is aan avonturentheater dan aan een formele culturele showcase, en het is mede de reden dat de show vaak wordt omschreven als dynamisch in plaats van eerbiedig.
Waarom eigenlijk een verhaalstructuur?
Een culturele showcase die vijf regio's beslaat, zou gemakkelijk kunnen uitmonden in een lezing. Het is de schatkist-framing die dat voorkomt: het geeft een productie die voor alle leeftijden is en grotendeels zonder dialoog werkt, een verhaallijn die zowel een achtjarige als een grootouder zonder ondertitels kunnen volgen. En het weerspiegelt iets echts — de eigen nieuwsgierigheid van de bezoeker naar wat er achter de resortboulevard ligt. Of je het verhaal nu bewust registreert tijdens het kijken of niet, het is de reden dat de show aanvoelt als één doorlopend avontuur in plaats van een bonte verzameling dansen die achter elkaar worden opgevoerd zonder enige samenhang. De framing geeft de productie ook een plek om naar terug te keren: elke akte eindigt ermee dat de kinderen doorgaan naar het volgende object, in plaats van simpelweg te eindigen en opnieuw te beginnen.
Geboren in Bali, gemaakt voor de wereld
Devdan wordt in het eigen promotiemateriaal doorgaans omschreven als een productie die begin jaren 2010 op Bali is ontstaan, met de Indonesische regisseur en producent Nyoman Regiana als drijvende kracht. De uitgesproken ambitie was om de breedte van de Indonesische cultuur te vertegenwoordigen met behulp van hedendaagse theatrale technologie, in plaats van een conventioneel folkloristisch recital — qua geest dichter bij een arena-spektakel dan bij een tempelvoorstelling. Beschouw het exacte oprichtingsjaar als bij benadering; productiecredits en ensceneringsdetails zijn het soort details dat het waard is om te verifiëren aan de hand van het actuele materiaal van de show, mocht dat voor u van belang zijn.
Een cast afkomstig uit alle hoeken van de archipel
De eigen materialen van de show beschrijven een cast van meer dan 60 performers — dansers en acrobaten die uit verschillende delen van Indonesië zijn gerekruteerd, in plaats van één enkel gezelschap dat in één regionale stijl is getraind. Dat is belangrijk voor het verhaal dat wordt verteld: een productie over de culturele diversiteit van Indonesië wordt in principe uitgevoerd door mensen die die diversiteit daadwerkelijk vertegenwoordigen, in plaats van door generalisten die vijf stijlen vanaf nul leren. Het verklaart ook waarom de show in één avond vijf visueel verschillende acts kan volhouden zonder dat één daarvan aanvoelt als een afgezwakte imitatie van de echte traditie waarop ze voortbouwt.
Een voorstelling die de wereld heeft gezien
Naast de thuisbasis in Nusa Dua stelt Devdan in eigen promotiemateriaal dat de productie ook internationaal is opgevoerd, op locaties in onder meer China, Zuid-Korea, de Verenigde Staten, delen van Europa en Australië. Beschouw die tourneehistorie als een eigen claim van de productie, niet als een onafhankelijk geverifieerd feit – maar het past wel bij een show die vanaf het begin is opgezet als een verplaatsbaar theaterproduct, niet als een vast lokaal ritueel dat permanent aan één tempel of één dorp is verbonden. Voor een bezoeker is die context een nuttig signaal: je kijkt naar een bewust ontworpen exportproduct, gepolijst voor een internationaal publiek, en niet naar een ceremonie die los van het toerisme bestaat.